… og ho var ikkje død likevel

Seier “Fox River” deg noko? Eller “Sona”? Vert du ein smule oppgitt når du tenkjer på “The Company”, eller får frysningar nedover ryggen når du ser for deg ledaren; General Krantz? Kanskje synast du at det er særs romantisk med ei rose bretta i kunstforma origami. Eller ringer det ei bjelle når eg nemner fugleboka eller “Scylla”?

Dersom dette høyrest gresk eller urdu ut for deg, er det heilt akseptabelt. Då har du ikkje vorte introdusert for den amerikanske tv-seria “Prison Break”. Og det er nok veldig sytalaust for deg. Då slepp du dei negative konsekvensane av å måtte følge med på ei slik serie på tv.

For min eigen del vart eg hekta då fjøstøsene såg første sesong av serien i 06/07. Den første sesongen vart slukt som heimelaga pizza på ein laurdagskveld. Nummer to gjekk vel også relativt greitt ned. Sesong tre var kort og grei, men både eg og MB. følte ikkje den var heilt på topp.

No har då fjerde og foreløpig siste sesong nyleg starta. Og eg har store forventningar til at det skal verte ein bra sesong. Når ein dessverre først er bitt av basillen, kan ein nok ikkje unngå å synest det er spanande å følge med. Moral, grad av klisjé og kvalitet kan sjølvsagt diskuterast i det uendelege. Men underhaldning er det i alle fall.

Herlege haustfargar

No har det seg slik at eg eigentleg er veldig priviligert. Eg arbeidar turnus, og ikkje eingong i ei full stilling. Kva er vel så bra med dette, tenkjer du kanskje?

Fleksibilitet.
Fridom.
Nettopp på grunn av dette har eg ordna meg ein fin liten 9-dagars ferie. Eg bur framleis som ein student, og har heller ikkje endra levesettet mitt betydleg. Difor kjenner eg liksom ikkje presset for å måtte arbeide livet av meg for å tene pengar. Sjølv ikkje i desse finanskrise-tider. Eg tek det som det kjem, tek litt ekstravakter dersom det trengst, og lev elles livets glade dagar.

(Bilete er teke i sommar av ILØ)

Og eg er priviligert på så mange andre områder også. Tenk å ha ein så fin plass som Ørsta å kome heim til. Der fjellsidene no er dekkja av herlege haustfargar. Og ikkje minst der familie og vener held til. Det er kjekt å feriere litt. Vere på hytta. Drikke kaffi og ete kaker fram på Mo, køyre på besteforeldre.  Ta seg ein “byatur”, prøve å lære ein snart fem månader gamal baby å vinke. Gå på haustofferdag, sjå på nye hus som har blitt røyst og fotball på tv saman med gamlefar. Kanskje møte gamle kjenningar på kafé. Bake blåbærpai til familia. Køyre bil igjen. Bla i gamle fotoalbum. Og rett og slett slappe mykje av. Kose seg og sove middag i ei varm, vedfyrt stove. 

Sånn elles til opplysning har eg store planar om å kjøpe meg eit nytt kamera. Så snart vert det kanskje ein ny fotoblogg på gong. Hausten er i alle fall ei fin tid å kunne ta bilete, og få tid til litt innearbeid og redigering i etterkant..

Månelyst

Frå balkongen og austover mot danmarksplass