Brøytebilen

Det har snødd her i Bergen i helga.  I går då eg gjekk heim frå sentrum kom eg til å tenke på brøytebilen. Eg var redd den då eg var liten. Brøytebilen var ei skremande maskin, gul og enorm med ein stor plog. Eg holdt faktisk på å stryke med ein gong plogen kom. Den køyrde i rasande fart, og eg kom meg nesten ikkje over dei meterhøge brøytekantane for å søke ly.

Åra hat gått, og eg er eigentleg ikkje redd brøytebilen lengre. Her i Bergen er brøytebilen heilt ufarleg. Den er liten, gjerne berre ein av dei minste traktorane eller ein firhjulstrekk med plog. Ingen skikkeleg brøytebil med andre ord.

Hadde eg budd i Bergen som barn, hadde eg sikkert aldri vore redd brøytebilen.

Gamle? Vi?

I helga har eg besøk av Heidi og Anders. Og neste helg skal Heidi vidare til Naustdal, og eg kjem kanskje etter på besøk eg også. Då vert det eit skikkeleg slektstreff desse dagane.  I det høve tenkte eg det passa med eit bilete for å heidre slekta. Heidi og eg kledde oss ut som Legda-Enok og Legda-Elen, våre oldeforeldre, på pensjonist-UG for nokre år sidan;

Vakre grøne skogar

Eg vil vera
eit tre uti skog
og vekse med sterke greiner
Når hausten set inn
og vinden tek på
då stend eg ikkje åleine

- Som linda berer lauv, og lauvet det fell av,
og jorda berer vakre grøne skogar

Snøen fyk
på høge hei
i dalen fell han tung
Om våren strøymer
bekken fri
men ein gamal han kan ikkje bli ung

- Som linda berer lauv, og lauvet det fell av,
og jorda berer vakre grøne skogar

Fisken leikar
i fagre vatnet
og ned på djupe botnar
Så kan han fara
vidt ikring
i sjøar og stride straumar

- Som linda berer lauv, og lauvet det fell av,
og jorda berer vakre grøne skogar

(Versa er laga av Bruvoll/Halvorsen, og er påverka av ymse gamlestev. Er å finnast på på cda “Trillar for to”, eller på Myspace)